วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์
กูเสียดายฝ้ายขาวที่ผูกแขน
ญาติพี่น้องสุขแสนกับเราสอง
คำอวยพรหมื่นพันวันกินดอง
เป็นกิ่งทองใบหยก อกตื้นตัน
กูสงสารพ่อแม่ที่แก่เฒ่า
รู้สึกเศร้าที่กูต้องประคองฝัน
แบกปัญหาภาระสารพัน
โดยไม่มีมึงนั้นหันมาแล
แบกอิฐหินปีนป่ายฝ่าไอแดด
ถูกเผาแผดไม้เว้น มือเป็นแผล
ทั้งหวัดไอหนาวร้อนหลอนรังแก
กูไม่แพ้ กูจะสู้อยู่ลำพัง
เห็นสมุดการบ้านของลูกน้อย
ได้เก้าสิบเต็มร้อยเติมรอยหวัง
เหลือสิ่งเดียวเยียวยาแรงพลัง
เป็นที่ตั้งที่นำความอดทน
พายกระเป๋าไปโรงเรียนไม่ง้อพ่อ
น้ำตาคลอเห็นลูกกล้าวิ่งฝ่าฝน
หนาวหรือร้อนไม่เสื่อมคลายวินัยตน
มึงดูไว้ สิ่งที่คนเขาเป็นกัน
พ่อมันหรือมือว่างห่างจอบพลั่ว
2689
9
0
หน้าส่วนตัว
