กลางเพลิงเผาเร่าร้อนไม่ผ่อนเชื้อ เลือดและเนื้อไหม้หมองพองผิวหมาง กายทุรนบนอัคคีที่คุฟาง ยังคงไร้ครวญครางจากพิษไฟ กลางความเย็นยะเยือกเกลือกผิวนี้ หาได้มีเหน็บหนาวชำแรกได้ ยังทะนงคงร่างอย่างมีชัย เพราะในใจอบอุ่นละมุนมาลย์ เพียงหลับตาพาภาพผ่องนิมิต สงบจิตดื่มด่ำฉ่ำความหวาน พิศพักตราพาสิ้นหมองที่พ้องพาล จะหนาวร้อนไม่สะท้านเพราะมีเธอ
1109
5
0
หน้าส่วนตัว
