ปริญญา อินทร์อุดม
เป็นเพียงคนโศกโศกในโลกเหงาใจเปลี่ยวเปล่าเทาทึมซึมหดหู่ไม่มีเขียวขจี สีชมพูขาดตัวช่วยสวยหรูไว้ชูใจความรู้สึกนึกฝันนั้นด้านชาจับปากกาเขียนกลอนเขียนไม่ได้เหมือนดังเถ้ามอดหรี่ไม่มีไฟมันหายไปหมดแล้วแววกวีเพียงเห็นเรือเธอกรายเยือนชายฝั่งเกิดพลังบันดาลปานล้นปรี่เห็นใบไม้หยอกหยิกระริกระรี้บทกวีจากใจหลั่งไหลมาเธอมาเปลี่ยนให้โลกหายโศกเศร้าไล่ความเหงาหายไปจากใบหน้าปลุกรุ้งโรจน์โชติช่วงในดวงตาเปลี่ยนวิญญาณ์ชาเย็นเป็นละเมอเธอเป็นทุกประโยค "ในโลกฝัน"ดั่งสวรรค์ในใจยามไผลเผลอเป็นความฝันบรรเจิดสวยเลิศเลอแม้มิเจอตัวตนบนโลกจริงเธอเหมือนยูงสูงค่าในป่าลับแค่ขยับเข้าใกล้ คล้ายยากยิ่งมีสิทธิ์ใกล้เพียงวาดภาพพาดพิงเพ
1437
5
0
หน้าส่วนตัว
