แขนและขาล้าอ่อนสัญจรทั่ว ตาพร่ามัวเปียกชื้นสะอื้นหา หยาดน้ำตารินไหลไหม้กายา แบกความคิดหนักบ่าไล่คว้าเงา เหนื่อยเกินไปหัวใจจึงได้หยุด สู่วิมุตสงบเงียบเรียบว่างเปล่า ตามความสุขค้นหาบ้ามัวเมา เพียงใจเราหยุดฝันมันกลับมี ว่างเปล่าจึงเต็มเปี่ยมใดเทียมเท่า เพราะความเขลาครอบงำจำหลบหนี ทิ้งตัวเองห่างไกลไร้ไมตรี หลงวจีพูดพร่ำถ้อยคำมาร อยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้ มองให้ดีดูให้ซึ้งถึงแก่นสาร เหนือร่างกายจิตใจไร้ห้วงกาล สุขสราญมีเต็มแล้วเพริศแพร้วจริง.....
1780
1
0
หน้าส่วนตัว
