เชษฐภัทร วิสัยจร
กำหนัดบัดสีผีมนุษย์
ยื้อยุดขัดแย้งแยกแบ่งสี
เปรตนรกร้องร่ำกำเนิดกลี
ราคีทุกข์เข็ญจึงเป็นไป
คมมีดกรีดเชือดเดือดแผ่นภพ
ฝุ่นตลบสับสนคนโหยไห้
ป่นปี้ขี้ข้าหมาจัญไร
ซากไส้สาปศพอบเพลิงกาม
เหล็กแหลมน่าอนาถเมื่อบาดเนื้อ
ปะทุเชื้อสาปแช่งแรงหื่นห่าม
เมินรอยถ้อยระยำคำประณาม
คำไขสงครามเกิดความกลัว
ศพทหารศพหนึ่งจึงยืนหยัด
บ่งชัดบ่งชี้สิ่งดีชั่ว
แสงสว่างในระหว่างทางมืดมัว
ตื่นตัวร้องสิทธิกูผิดฤา?
ผู้นำหลับตาแล้วด่ากราด
สัญชาติโฉดทรามปนความดื้อ
อำนาจไร้สำนึกกูฝึกปรือ
ซื่อบื้อบั่นคอคนต่อไป
เสียงทหารศพที่สองกึกก้องฟ้า
มึงบ้ามึงบื้อหรือมึงใบ้
กำหนดชีวิตใครต่อใคร
เสแสร้งผลักไสให้ก