เคยคร่ำครวญหัวใจเพราะใหลหลง
ดั่งผุยผงเข้าตาจนสาสม
เขาหยอกเย้าหวานฉ่ำด้วยคำคม
เหตุโง่งมย้อนคิดป่วนจิตใจ
เกือบจวนเจียนสิ้นหวังคราวพลั้งพลาด
ราวบ่วงบาศรัดตรึงจึงเผลอไผล
เจ็บซ้ำซ้อนดั่งเวรต้องเป็นไป
เมื่อกลไกรักกลับพังยับเยิน
สุดร้าวรานหัวใจใยตกต่ำ
เขาเหยียบย่ำช้ำอกระหกเหิน
ทนเดียวดายอับเฉาเพราะเก่าเกิน
ถูกมองเมินผลักไสสิ้นใยยวง
อยากลบเลือนอดีตที่หวั่นไหว
หลุดจากใจคลั่งแค้นเพราะแหนหวง
เพื่อเยียวยาบาดแผลทั้งแดดวง
หยุดเร้นลวงเสียทีอย่ามีมาร...
**********
พลูเรียง ^-^
28/10/53