ฤกษ์
ธรรมดา ปุถุชน ย่อมทนทุกข์
ย้อมจิตใจ ให้สนุก ฉากบังหน้า
แต่ก้นบึ้ง ภายใน ใต้แววตา
ร่านทุรน ค้นหา สิ่งใดกัน
อยากจะทำ ในสิ่ง ทำไม่ได้
อยากจะให้ ในสิ่ง ที่สร้างสรรค์
อยากจะรัก ในสิ่ง ค่าอนันต์
อยากจะฝัน ในสิ่ง สูงสุดตา
มีกี่คน จะพบ ความสำเร็จ
กี่หมื่นล้าน อเนจ อนาถา
สักกี่ราย ร่ำรวย จนล้นฟ้า
อีกมากหลาย ไร้ค่า ต้องขอทาน
ดั่งตัวเรา อมทุกข์ มานานนัก
มีความรัก ไม่คิด เจียมสังขาร
เฝ้าร่ำร้อง รอคอย มาเนิ่นนาน
จึงดักดาน ติดบ่วง ในห้วงกรรม
อยากจะฝัน ในสิ่ง สูงสุดตา
สมน้ำหน้า หัวใจ ใฝ่ถลำ
แม้เจ็บปวด ปานใด ไม่รู้จำ
เธอใจดำ ต้องรอ ขอทานรัก
1987
25
0
หน้าส่วนตัว
