คืนแรมสามค่ำหน้าร้อน
ช่องว่างนี้ที่ในใจไม่ใช่ว่าง
แม้จะกว้างแต่เต็มตันความหวั่นไหว
มีใจที่แปดเปื้อนเหมือนไร้ใจ
น้ำตาไหลไม่อาจล้างให้จางคลาย
หลั่งน้ำตาแสนล้านหยดรดมาล้าง
ไม่เบาบางจางลงเลย ไม่เคยหาย
คงต้องครองใจหม่นๆจนวางวาย
ตราบจนตายไม่หายเศร้าไม่เบาลง
เมื่อใจรัก รักทั้งใจไม่หวงห้าม
ไม่ทวงถาม ยอมตามความประสงค์
หากมุ่งร้ายหมายขวัญ ฉันปลิดปลง
ก็ยังคงเป็นผีเศร้าที่เฝ้าคอย
เป็นวิญญาณที่ยังรอขอความรัก
แม้เหนื่อยนัก รักไม่ลดหรือถดถอย
ล่องลอยเร่เที่ยวท่องยังล่องลอย
หรือจะปล่อยลอยแพ แล้วแต่เธอ
เพราะว่ารักจริงแท้ แล้วแต่ฉัน
ยังมุ่งมั่นผูกสมัครรักเสมอ