ครูพิม
เมื่อคราวอ่อนเดียงสาเป็นผ้าขาว
สองมือน้าวหัดเขียนเพียรฝึกฝน
จับมือหัดเขียนคำพร่ำอดทน
เหนื่อยไม่บ่นไม่พ้อต่องานงาม
จากไม่รู้..รู้อ่านรู้งานเขียน
คนไหนเซียนดื้อซนกลัวคนหยาม
ค่อยบ่มเพาะขัดเกลาเฝ้าติดตาม
ลูกศิษย์งามได้ดีเพราะมีครู
ปัญหามีมากมายมากรายกล้ำ
ศิษย์ระยำโป้ปดจนอดสู
ทั้งหนีเรียนเสพยาคราได้ดู
เป็นงานครูต้องช่วยด้วยเมตตา
ปัญหารักหนักอกเรียนตกบ่อย
มิเคยปล่อยให้เจ้าเศร้าหรอกหนา
เฝ้าดูแลห่วงใยคล้ายมารดา
ปรารถนาให้ศิษย์คิดถูกทาง
วิชาการเลขคณิตอังกฤษด้วย
ภาษาสวยทั้งเทศไทยให้สรรค์สร้าง
สรรพวิชาสอนให้ ไม่อำพราง
ชีพสว่างประสบผล...ชนชื่นชม
พานดอกไม้ธูปเทียนเพียร
2549
37
0
หน้าส่วนตัว
