ก่อพงษ์
ปัญหามันรุมสุมจนสะอึก
นั่งคิดนอนนึกรู้สึกกระอัก
มโนตีบตื้อใบ้บื้อมึนตึง
เหมือนสิ้นที่พึ่งเหมือนหนึ่งขาดรัก
ปวดกระบอกตาเกินยาแก้ปวด
เส้นเลือดร้าวรวดขมวดโปนหนัก
ว่าโอโอ้หนอจะท้อหรือทน
เมื่อวันนี้สุดสับสน
ควรไหมผ่อนกมลสักพัก
............................
หายใจช้าลง หายใจช้าๆ
หายใจยาวขึ้น ยาวขึ้นทั้งเข้าและออก
นิ่ง อย่างสงบ
อืม...?!
เราบ้าอยู่คนเดียวนี่นา ?!
คนอื่นเขาไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ?!
แล้วจำเป็นอะไรที่เราจะต้องทุกข์ตรมอยู่ !!
......................................
จึงผ่อนจึงคลายเหน็ดหน่ายค่อยถอย
ปัญหาสี่ห้าร้อย
มันยังเล็กน้อยที่รัก
ครับ
ลงม
1231
12
0
หน้าส่วนตัว
