elensil
โต๊ะม้าหินหน้าโรงยิมมันคงเหงา
ไม่มีเราทะเลาะกันเหมือนวันก่อน
ใต้ต้นไม้ไม่เราคอยเง้างอน
โต๊ะหินอ่อนคงเศร้าเมื่อเราไกล
ยื้อกันต่อก็คงจะเหนื่อยล้า
เมื่อแววตาของเธอไม่รู้อยู่ไหน
ฉันเองไม่เคยเสียดายที่ทุ่มเทลงไป
เพราะอย่างน้อยก็ได้รู้ว่าหัวใจ .......... ก็เจ็บเป็น