๐ ยามคราคราวฟากฟ้า หมองมัว ใจยิ่งรานระรัว สุดอ้าง ปานราวทุกข์พันพัว หทัยพี่ นางเอย มองม่านเมฆลอยคว้าง ยิ่งให้ฤทัยหวน..ฯ ๐ ฟ้าหม่นหมอง มาครองใจหมาง ยามแรมทาง อ้างว้างจาบัลย์ ๐ หนาวภวังค์ ครั้งปลายวสันต์ เข้าเหมันต์ หวังวันพบพาน ๐ เมฆแสดส้ม คลี่ห่มสีหวาน เกินเพลงกานท์ ขับขานได้เทียม ๐ คอยเพลา คืนมาเยือนเยี่ยม นะขวัญเรียม พี่เตรียมใจรอ ๐ เหงาแสนเหงา อกเรานี้ห
1833
10
0
หน้าส่วนตัว
