สุดคว้าไขว่รัก
..๏ แสงตะวันส่องพื้น สนธยา
มวลหมู่นกเมฆา หันฟ้า
เหินกลับสู่เคหา รังห่าง ฮักแฮ
ใยเกี่ยวอกใจล้า ส่งข้าหม่นหมอง ๚
รำพึงพันกลั่นพ้อง จางใจ จริงเฮย
เหมือนหลั่งลงทรวงใน ร่ำร้อง
อกเคยว่างสดใส มืดหม่น หมองนา
คราหนึ่งจักเพียรคล้อง สู่ซ้องแมนสรวง ๚
เมฆาลอยล่องริ้ว ลอยลม
ไหวหวั่นฤทัยตรม เบิ่งว้าง
ลมโชยซ่