รัตนาดิศร
เพียงความคิด
เพียงนกพับกระหยับปีกร่อนหลีกหลบ
ความสงบเงียบงันก็พลันหาย
เพียงคลื่นซัดพัดสาดริมหาดทราย
พลันทลายทรายปราสาทพินาศพัง
คล้ายดวงใจไหวหวามเมื่อยามคิด
ปรุงแต่งจิตคิดกลุ้มแล้วคลุ้มคลั่ง
ปล่อยดวงใจไหลลู่สู่ภวังค์
อบายบังเบือนบิดให้ผิดทาง
มัวสรรหาราคะปะทะทุ่ม
โรมร้อนรุ่มรุมรัดกระหวัดร่าง
ความโลภโมโทสันกระชั้นพลาง
ค่อยกระเถิบเขยิบวางเข้ากลางใจ
ใจเอ๋ยใจไฉนเลยไม่เคยนิ่ง
ว้าวุ่นวิ่งเวียนวนจนหวั่นไหว
หลงเตลิดกระเจิดเจิงสำเริงไกล
ยากกู่ให้หวนกลับมารับรู้
รู้ลดละความโลภละโมบหมาง
รู้ปล่อยวางทางระทดคลายหดหู่
รู้ทางถูกทางผิดแล้วคิดดู
หน้าส่วนตัว
1049
2
0
