ดาวจ๋าดาวขาวผ่องทองพันช่าง ดาวอย่าร้างแรมเลือนเลื่อนลอยหาย แม้นเมฆใหญ่เมฆน้อยลอยบังกาย ดาวอย่าได้หมองมัว กลัวหมอกดำ ดาวจ๋าดาวคราวก่อนตอนวัยเยาว์ ค่ำคืนหนาวดาวพร่างยังจดจำ ได้หมายปองเชยชื่นทุกคืนค่ำ ทั้งร้องลำฉ่ำใจใต้แสงดาว ดาวจ๋าดาวคราวนั้นฉันจำได้ ดาวเจ้าใสสดส่องท้องฟ้าขาว เจ้าพริบพรับวับแววแพรวสกาว แม้เมฆขาวต้องหลบซบภูผา ดาวจ๋าดาวเจ้าล่องท่องฟ้าหนาว ราตรียาวมืดมนคนหลบหน้า มีบ้างไหมเหนื่อยกายเจ้าอ่อนล้า เจ้าจันทราก็ซบ หลบเจ้าไป