ม้าก้านกล้วย
อับอายจังเลย ไม่เคยฝัน
เพราะทุกวันงานนั้นมันสุมหัว
ภารกิจวาระงานพาลรัดตัว
กว่าที่หัวจะถึงหมอน นอนเหมือนตาย
ไม่ใช่ไม่รู้สึกไม่นึกถึง
แต่ความซึ้งซับกมลที่หล่นหาย
จากเหตุให้หาเสบียงมาเลี้ยงกาย
เหมือนเวียนว่ายในกองกรรมทำแต่งาน
ตั้งใจไว้ว่าจะหาเงิน
ขัดเขินแค่หาค่าอาหาร
ร้อยรับนับคาวแค่ข้าวจาน
เหมือนโปรยหว่านเงินจมถมไม่เต็ม
อับอายจริงจริงยิ่งกว่าจน
ลำบากบุกทุกข์ทน เหมือนสนเข็ม
อาหารว่างพอจุนเจือคือเหงื่อเค็ม
เลียเล็มริมฝีปาก ลากสังขาร
แล้วจะเหลือเวลาใดไว้นอนฝัน
แล้วจะมีใครกันในวันหวาน
แล้วเมื่อไหร่จะหลุดตน พ้นบ่วงมาร
แล้วมนต์ใด ได้บันดาล ให้ผ่านผัน
อยากจะมีคนหนึ่งคิดถึงมาก
และ
2165
5
0
หน้าส่วนตัว
