ทิพย์โนราห์ พันดาว
ยามดอกจาน รานร่วง จากพวงช่อ...
หอมลออ ไอจรุง จากทุ่งข้าว
สเลเต อวดช่อ ..ล้อลมพราว
อวลไอคราว ลอมฟาง จางกระจาย...
แคร่ไม้ไผ่ อันเก่า ดูเหงาว่าง
ด้วยรานร้าง ไอหวาน มานานหลาย
เคยเคียงพี่ เคล้าลม ชมดาวราย
น้องยังอาย ยามมือต้อง ถูกสองปรางค์.....
เห็นไผ่เอน กอไหว คล้ายสั่งว่า
โอ้พี่จ๋า ลืมหรือไร ใยเมินหมาง
เสียงขลุ่ยแผ่ว แว่วผสม กับลมจาง
บัวกลีบบาง รายเรียง เคียงตาลยืน.....
มองเจ้าทุย คุ้ยฟาง เล็มรางหญ้า
ปาดน้ำตา ตัดใจ ไม่ใฝ่ฝืน
ทุยเอ๋ยทุย รักข้า ลาไม่คืน
เหมือนเอ็งยืน ดายเดียว ต้องเปลี่ยวใจ.....
ยามดอกจาน รานร่วง จากพวงช่อ
ใจคนพ้อ แตกยับ เกินรับไหว
เปรียบรวงงาม ขาดเคียว มาเ
1596
4
0
หน้าส่วนตัว
