นางสาวใบไม้
ครั้งหนึ่ง..เคยถามว่าเธอรักฉันแค่ไหน
คำตอบที่ให้..แทนระยะทางอันยาวไกลในห้วงหาว
มือหนึ่งชี้วาดออกไป....จากนี่ถึงดวงดาว...
ใจหนึ่งปวดร้าว..รักเราไม่อาจเทียบเท่าที่เธอเคยมี
ปลอบใจตัวเอง..ว่าสักวันเถิดสักวัน
เมื่อวันคืนผ่านผัน...ท้องฟ้าอาจพลันกลับเปลี่ยนสี
ปริมาณความรักอาจค่อยทบท้น..ล้นทวี
อดทนรอ..วันเวลาที่แสนดี..ที่เธอจะมีฉันเต็มหัวใจ
เก็บถ้อยคำคิดถึง..ไว้ปลอบโยนในวันที่คอยเก้อ
ไม่มีความจริงที่พร่ำเพ้อ...ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน
จะมีใครหรือ..อาจแทนที่สิ่งดีดีที่มีต่ออีกบางใจ
ไม่มีทางใครแทนที่ใครจะหลอกตัวเองทำไมให้ทรมาน
เส้นทางระหว่างเราจึงยังเงียบเหงา...และโหยหา
ถนนแห่งโชคช
2335
7
0
หน้าส่วนตัว
