Prayad
ลมแล้งพัดสะบัดใบกลิ่นไอทุ่งหอมจรุงผดุงจิตให้คิดถึงสองปรางนวลครวญคร่ำเฝ้าคำนึงคำหวานซึ้งเฮาเคยพร่ำทุกค่ำแลง เหม่อมองทุ่งอีสานดอกจานคลี่แต้มแต่งสีขานขับไม่อับแสงทาท้องนาพยับแดดด้วยแสดแดงทรวงแสลงแล้งเหมือนไหม้ยามไกลกัน จานดอกแดงแผลงฤทธิ์ให้คิดฮอดคราวเกี่ยวกอดครั้งเก่าเคล้าสุขสันต์ดุจภมรอ้อนมาลีทุกวี่วันเหลือเพียงฝันวันวารผ่านดอกจานโรย อยากให้คืนเก่าก่อนย้อนอีกครั้งต่อความหวังขอดกิ่วแห้งหิวโหยเติมความหมายหายโกรธเคยโอดโอยฝากลมโชยถึงเค้าใครเฝ้ารอ ดอกคูนบานดอกจานแจ่มขึ้นแซมซ้ำเสียงหมอลำลอยลมโศกตรมหนอครวญหาคนเคยเว้าพะเน้าพะนอพิณแคนซอสุดเศร้าแอ่วเว้าวอน ลมแล้งพัดสะบัดคนแทบหล่นกลิ้งฤๅทอดทิ้งให้ช้ำชอกเธอ
1781
0
1
หน้าส่วนตัว
