ความรักบอบบางดังดอกแก้ว ช้ำแล้วยากคืนสดชื่นใหม่ แม้ว่าจะเพรียกเรียกหัวใจ ยากไร้รัดทนหมดกำลัง ตรองนะชีพยังคงตั้งอยู่ ต่อสู้วิถีที่มุ่งหวัง แม้ว่าวันนี้มีเงาบัง ก็ยังมีวันอื่นเฝ้ารอ ชีวีมีขึ้นเหมือนตื่นเช้า มีลงเหมือนเราเข้านอนต่อ รุ่งสางยามเช้าเฝ้าพะนอ ถักทอสิ่งงามตามความคิด หากไร้คนรักช่วยถักร้อย เฝ้าคอยทอถักภักดีจิต อีกลมหายใจให้ชีวิต พินิจให้ดีมีพลัง ............. บ้านวรรณกรรมคนตัวเล็ก ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๕๐
1345
3
0
หน้าส่วนตัว
