26 สิงหาคม 2545 16:17 น.
กาดาษ
อยากกลับไปเป็นฉันคนเก่า
ที่อาจจะเหงา..แต่ไม่เคยท้อแท้
เป็นฉันคนเก่าที่เขาไม่มาดูแล
เป็นคนที่เขาไม่แคร์..ไม่ใส่ใจ
..
ไม่ต้องการเป็นส่วนเกิน
ไม่อยากร่วมทางเดินกับเธอได้ยินไหม
ถึงแม้ฉันจะรักเธอมากสักเท่าใด
แต่ฉันไม่อยากทำร้ายใคร..เข้าใจยัง
อย่าพบกันเลย..ต่อจากนี้
เรื่องราวที่มี..ขอให้เป็นเพียงความหลัง
ขอโทษนะ..ที่ทำให้รักของเธอต้องพัง
แต่เธอลองมองกลับหลัง..ยังมีใคร
คนที่เค้ารักและห่วงใยเธอ
เค้ายังรอเธอเสมอ..เห็นไหม
ฉันเป็นคนมาทีหลังยังไงก็คงต้องไป
ฉันพร้อมจะตัดใจ..เพียงแค่ให้เธอเข้าใจกัน
ดูแลเค้าให้ดี-ดี
ต่อจากวันนี้..จะไม่มีฉัน
ไม่มีอีกแล้วรู้สึกดี-ดี..ที่เรามีกัน
ไม่มีความผูกพัน..ของคนเคยสำคัญอีกต่อไป
..
กลับมาเป็นฉันคนเก่า
ที่ดูเหงา-เหงา..หวั่นไหว
กลับมาอยู่ที่เดิม..จุดเริ่มต้นของใจ
เพื่อก้าวเดินบนทางเส้นใหม่..ที่อาจอ่อนไหว..แต่ไม่ร้าวรอน
15 สิงหาคม 2545 17:21 น.
กาดาษ
ได้แต่ปลอบตัวเองในวันเหงา
ทรุดตัวลงตรงมุมเก่า-เก่าของฉัน
ข้างหน้าต่างบานเดิม..ตรงนั้น
คือที่ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ
จำได้ไหมบทเพลงของเรา
ที่เธอชอบร้องให้ฉันฟังเบา-เบาเสมอ-เสมอ
ใต้ต้นไม้ใหญ่..ที่เรามักจะไปพบเจอ
กับเก้าอี้สีขาวที่ฉันและเธอ..นั่งข้างกันเสมอมา
ในสวนดอกไม้หลากสี
ฉันมักจะชวนเธอมาเดินเล่นด้วยกันทุกที..ที่เธอมาหา
ฉันชอบวิ่งไล่จับผีเสื้อหลากหลายพันธุ์นานา
แล้วเธอมักจะบอกกับฉันว่า..อย่าซนนะจ๊ะคนดี
ข้างสระน้ำใหญ่ที่อยู่ใกล้-ใกล้
ซึ่งฉันมักจะได้ฟังเธอเล่านิทานที่นี่
ฉันเอนตัวหนุนตักเธอแล้วก็เผลอหลับไปทุกที
ภาพอดีตเหล่านี้..ยังคงชัดเจนในใจ
...แต่มาวันนี้..ฉันไม่มีเธอ
ภาพทุกภาพที่ได้เจอ..จึงมีแต่ความหวั่นไหว
ฉันเหงา..รู้หรือเปล่า..แต่ไม่รู้จะบอกเล่ากับใคร
กลับมาจะได้ไหม..อย่าทิ้งฉันไว้ให้ต้องเดียวดายอีกเลย
31 กรกฎาคม 2545 09:59 น.
กาดาษ
เธอบอกว่าเธอปวดร้าว
ความรักครั้งเก่าทำให้เธอพ่ายแพ้
เธอเจ็บปวดใจ..ที่เขาจากไป..อย่างไม่เหลียวแล
เขาไม่เคยแยแส..ไม่เคยแคร์ว่าเธอเป็นอย่างไร
เธอต้องทนอยู่กับใจที่เหน็บหนาว
อดทนอยู่กับความเศร้า..ปวดร้าว..หวั่นไหว
คืนวันที่ผันผ่าน..ก็มีแต่ร้าวรานหัวใจ
ความชอกช้ำมากมาย..ไม่เคยห่างหาย..จากใจเธอเลย
เธอบอกว่าไม่มีใครเข้าใจ
รู้สึกอ่อนล้าแค่ไหน..ก็ทำได้เพียงแค่นิ่งเฉย
กี่คนที่ผ่านไป..ไม่มีคนไหน..เข้าใจเธอเลย
เธอเป็นได้แค่คนคุ้นเคย..ไม่มีสักคนเลย..ที่จะมาใส่ใจ
เธอบอกว่าชอบบทกลอนของฉัน
ที่แต่ละบทนั้น..มีแต่ความร้าวราน..หวั่นไหว
ในวันนี้ฉันจึงเขียนกลอนให้เธอ..ถึงแม้ไม่มีค่าเลิศเลอ..
..แต่ฉันเขียนให้เธอด้วยหัวใจ
เพียงอยากบอกให้เธอรู้ไว้..ว่าฉันจะเป็นคนแรกที่เข้าใจ..และห่วงใยเธอ
.
ไม่รู้ว่าเธอ..จะรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?
กับบทกลอนที่กาดาษเขียนให้ในวันนี้
อาจดูไม่มีค่า..แต่รู้ไหมว่า..มีความจริงใจ..และไมตรี
หยิบยื่นให้เธอคนดี..พร้อมกำลังใจจากน้องคนนี้..ที่ห่วงใย
.
29 กรกฎาคม 2545 18:19 น.
กาดาษ
บนถนนของคนอ้างว้าง
มีเพียงใบไม้ที่ร่วงโรยไปตามทาง..กับดอกหญ้า
เส้นทางสู่หัวใจ..ใครบางคน..อาจดูวกวนสับสน..จนห่างไกลลับตา
แต่ฉันยังคงมุ่งมั่น..ไขว่คว้า..เพราะหวังเพียงว่า..จะไปให้ถึงสักวัน
ถึงแม้จะต้องเดินอย่างเดียวดาย
เหมือนคนหัวใจร้างไร้..ที่คอยวิ่งไล่ตามฝัน
ขอเพียงหนทางข้างหน้ามีเธอ..ฉันจะไม่พลั้งเผลอ...
...แม้ต้องพบเจออุปสรรคมากมายร้อยพัน
เพราะรักที่มีให้เธอนั้น..คอยเป็นแรงผลักดัน..ไม่ให้ฉันหวั่นใจ
อาจมีบ้าง..บางครั้งที่ดูท้อแท้
เหมือนหัวใจอ่อนแอ..เริ่มปรวนแปร..หวั่นไหว
แต่อยากให้เธอเชื่อกัน..ว่าฉันยังคงมั่น..ไม่มีวันเปลี่ยนไป
เพราะเธอคือคนที่มีความหมาย..ปลายทางหัวใจ..ของฉันคือ..เธอ
25 กรกฎาคม 2545 10:44 น.
กาดาษ
♪อย่าเศร้าอีกเลยคนดี
หันมองทางนี้เธอยังมีฉัน
ที่คอยห่วงใยใส่ใจเธออยู่ทุกวัน
แล้วฉันก็รู้ว่าน้ำตานั้น..เหน็บหนาวเท่าไร
♪ขอให้ฉันได้อยู่เคียงข้าง
เวลาที่เธอต้องพบเจอกับความอ้างว้างได้ไหม
ขอให้ฉันเป็นคนแรกที่เธอจะนึกถึงก่อนใคร
ยามที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจ..ไม่มีใครเหลียวแล
♪ขอให้ฉันเป็นใครคนนั้นที่ช่วยเช็ดน้ำตา
ยามที่เธออ่อนล้า..และรู้สึกว่าไม่มีใครแยแส
ขอให้เป็นฉันที่จะช่วยลบภาพคืนวันที่ทำให้ใจเธอนั้นอ่อนแอ
และยามที่เธอพ่ายแพ้..ท้อแท้ไม่มีใคร..ขอได้ไหม..ขอให้เป็นฉัน
หน้าส่วนตัว
626
