26 มีนาคม 2545 12:14 น.
กาดาษ
เวลาที่ได้ฟังเพลงซึ้ง-ซึ้ง
ความรู้สึกคิดถึงก็กลับมาหา
จะเป็นอย่างไรบ้างนะคนที่อยู่ไกลตา
อยากให้รู้ว่าคนทางนี้ห่วงหาและห่วงใย
อยากจะส่งความคิดถึงทั้งหมดข้ามขอบฟ้า
คนไกลตาจะได้รู้ว่ามันมากแค่ไหน
อยากให้รู้ว่าคนทางนี้ยังมีความคิดถึง-ห่วงใย
ส่งข้ามขอบฟ้าไกลไปให้เธอ
25 มีนาคม 2545 17:31 น.
กาดาษ
ฝืนใจตัวเองไม่ใช่น้อย
ที่ต้องปล่อยให้เธอเดินจากไปง่ายๆ
แต่ในเมื่อสายป่านมันสุดปลาย
คงไม่มีความหมายที่จะโวยวายให้ใครเห็นดี
ยอมรับมันอะไร-อะไรคงง่ายกว่า
ภาพฉันในสายตาอาจงดงามกว่าตอนนี้
เธอจะได้พอใจกับการจากไปที่จบง่ายดี
ยืดเยื้อประโยชน์ไม่มี
ในเมื่อยืนยันดิบดีว่าจะไป
เธอยิ้ม..ฉันยิ้มตอบ
เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่จะมอบให้
คงมีความสุขสินะคนดีที่กำลังจะได้ไป
เธอไม่รู้ใช่ไหม ? ว่าหัวใจ
ใครกำลังแหลกสลาย..ต่อหน้าเธอ
25 มีนาคม 2545 17:31 น.
กาดาษ
ถามลมที่พัดผ่านมา..
จะผ่านทางข้างหน้าไปถึงไหน
ฝากหน่อยนะข้อความจากหัวใจ
ไปส่งถึงคนไกลให้ที
คิดถึงเธอมาก
ประโยคที่อยากฝากมีเท่านี้
ไม่ต้องรอคำตอบจากเค้านะ
เจ้าลมนิสัยดี
เพียงแค่เค้ารับรู้ประโยคนี้
ก็พอใจ
25 มีนาคม 2545 17:16 น.
กาดาษ
ใครคนหนึ่งเคยบอกกับฉันไว้
ในดวงใจยังมีรักมิเสื่อมหาย
จะรักเธอ รักเธอมิเสื่อมคลาย
ตราบวันตายจะรักมั่นนิรันดร
เด็กคนหนึ่งตรึงไว้ในดวงจิต
ในความคิดตรึงใจมิถ่ายถอน
ความฝัน ความทรงจำ ความอาวรณ์
กลับบทกลอนสอนใจให้ตรึงตรา
จากความฝันความทรงจำในอดีต
เหมือนมีดกรีดดวงใจให้โหยหา
ต้องจบลงเหนือคำมั่นและสัญญา
เธอจากลาฉันไปไกลให้อาดูร
25 มีนาคม 2545 17:16 น.
กาดาษ
เมื่อเดินผ่านมาบนถนนสายนี้ทีไร
ในใจต้องนึกถึงภาพคนไกลขึ้นมาทุกที
ที่ผ่านมานั้นก็นานหลายปี
แต่ทำไมในใจนี้ไม่เคยจะลืมเลือน
ได้แต่ก้าวเดินต่อไปอย่างช้า-ช้า
ภาพอดีตก็ย้อนกลับมาให้หวั่นไหว
ตอนนี้เจ็บปวดเหลือเกินนะหัวใจ
คงไม่มีเรี่ยวแรงเดินต่อไปจะทำอย่างไรดี
ทรุดตัวลงนั่งข้าง-ข้างต้นไม้ต้นใหญ่
ปล่อยให้ใจได้โหยหา
แล้วต่อไปฉันจะไม่หันกลับมา
บนถนนสายน้ำตาแห่งนี้อีกต่อไป
หน้าส่วนตัว
837
