11 มิถุนายน 2545 14:16 น.
กาดาษ
สุดปลื้มใจ..อ่านกลอนไทยในวันนี้
กลอนพี่หว่ออ้ายหนี่..นั้นแสนหวาน
กล่าวขอบคุณ..กาดาษช่างชื่นบาน
ด้วยถ้อยคำสื่อสาร..ผ่านกวี
กาดาษเป็น..กำลังใจให้ทุกคน
พร้อมความรักปะปนแบบน้องพี่
ด้วยหัวใจเดียวกัน..คือกวี
ถึงต่างถิ่น..ต่างที่..ก็ไม่ไกล
หากวันใดที่ใจเธอท้อแท้
รู้สึกว่า..อ่อนแอเกินรับไหว
มองได้ไหม..ดวงดาวบนฟ้าไกล
เพราะที่นั่นยังมีความห่วงใย..และกำลังใจดีดี
11 มิถุนายน 2545 14:11 น.
กาดาษ
~~~ เฝ้ามองดวงดาวบนท้องฟ้า
อยากถามดาวเหลือเกินว่า..เห็นคนรักฉันบ้างไหม
มีสักคนหรือเปล่า..ที่จะช่วยลบความเหงาไปจากใจ
มีบ้างไหม..ความห่วงใย..กำลังใจ..จากใครสักคน
~~~ อยากอ้อนวอนต่อดวงดาว
จากหัวใจที่ว่างเปล่า..เงียบเหงา..สับสน
ได้ไหม..ความรักจริงใจ..จากใครสักคน
ตอนนี้รู้สึกท้อแท้เกินจะทน..ต้องการคนปลอบใจ
♫จะมีบ้างไหม ซักคืน ที่อาจมีใครซักคน
เขาเฝ้ามองเราห่างๆ ผ่านดวงดาวแสนไกล
ให้ดาวส่องแสง ถึงเรา เพื่อบอกกับเราว่าเขาห่วงใย
เขาขอเป็นกำลังใจ จากขอบฟ้าไกลตา
เขารู้ไหมเราเหนื่อยล้า ท้อแท้หัวใจสับสน
เขารู้รึเปล่า เราต้องการคนปลอบใจ
อยากอ้อนวอนดวงดาว บอกเล่าความเป็นไป ว่าคนทางนี้ ต้องการแต่ความรัก
อยากขอให้ดวงดาว ส่งรักที่จริงใจ จากฟากฟ้าที่แสนไกล มาให้ที♫
10 มิถุนายน 2545 10:16 น.
กาดาษ
~~~ ไม่เคยรู้ว่าหัวใจต้องการอะไร
จนถึงวันที่เธอจากไป..ในวันนั้น
จึงได้รู้ว่าเธอเป็นที่สุดของความสำคัญ
แล้วฉันก็รับรู้ว่ามันคงสายเกินไป
~~~ ฉันปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า
กว่าจะรู้..ความจริงในใจว่า..รักเธอแค่ไหน
หัวใจของฉัน..ก็หลงทางไปไกล..แสนไกล
กว่าจะพบเจอทางออกได้..ก็ใช้เวลาไปมากมายเต็มที
10 มิถุนายน 2545 09:42 น.
กาดาษ
~~~ ยังคงนั่งยิ้มกับภาพของเธอ
ทั้งที่ความเหงาก็นั่งอยู่ข้างข้างเสมอ..ไม่ห่างไปไหน
ความเงียบงันของเธอนั้น..ฉันพยายามเข้าใจ
คิดถึงเธอมากนะคนไกล..ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะได้พบเจอ
~~~ ยังคงรอเธออยู่ตรงนี้
ถึงแม้น้ำตาจะรื้นขึ้นทุกที..ที่ใจเผลอ
แต่มันก็ไม่อาจยับยั้งความห่วงใยที่ฉันมีให้เธอ
และยังเป็นคนคนเดิมเสมอ..ที่จะรักเธอไม่เปลี่ยนไป
~~~ ยังจดจำความอ่อนโยนของเธอได้ดี
ทุกท่วงท่าอริยาบทยังอยู่ในใจดวงนี้รู้ไหม
ความผูกพันระหว่างเรายังช่วยบรรเทาความเหงาเมื่อห่างไกล
ถึงจะต้องรอเธออีกนานสักเท่าไหร่..จะไม่ท้อเลย
30 พฤษภาคม 2545 09:21 น.
กาดาษ
เพราะฉันไม่ใช่คนที่เธอรัก
เป็นได้แค่คนรู้จัก..ไม่ใช่คนที่เธอค้นหา
เธอคบกับฉัน..เพราะเธอต้องการคนขั้นเวลา
เมื่อเขาคนนั้นก้าวเข้ามา..เธอจึงเปลี่ยนไป
ฉันก็เป็นแค่คนเก่าเก่า
เมื่อความผูกพันระหว่างเรา..ค่อยค่อยจางหาย
มันเจ็บนะ..กับความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้งให้เดียวดาย
แต่ฉันก็ต้องยอมรับความจริงที่เป็นไป..
ฉันเป็นได้แค่คนห่างไกลคนนึง
เพราะคนใหม่ใช่กว่าคนเก่า
ความรู้สึกในใจปวดร้าว..เธอคงไม่เคยนึกถึง
เคยมีบ้างไหม..ที่เธอจะเก็บฉันไว้ในห้วงคำนึง
ก็เธอไม่เคยรู้สึกลึกซึ้ง..กับใครคนหนึ่ง..ซึ่งรักเธอ
หน้าส่วนตัว
921
