5 กันยายน 2549 16:13 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า เมื่อฉันเปิดประตูออกมา
โลกภายนอกมีอะไรมากมาย ภายนอกห้องมีมวลสรรพสิ่ง
เต็มไปด้วยความสุขที่น่าค้นหา มากด้วยความหวาดกลัวในอันตราย
ธรรมชาติซึ่งมากกกว่าความสวยงาม สิ่งแวดล้อม ผู้คนรถวิ่งบนถนน
เช้าตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน ตื่นจากฝัน เมื่อคืนอันโหดร้าย
อาบน้ำแต่งตัวเสื้อยืดกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ สะพายเป้ใบเก่า
เดินทางก้าวออกมาสู่ปากซอย ยืนรอรถ ตรง ป้ายรถเมล์
ผู้คน บ้างเดินทางไปทำงาน บ้างไปโรงเรียน บ้างไปมหาวิทยาลัย
ก็แล้วแต่จุดหมายของใครจะไปไหน ทุกคนก็ต่างมีจุดหมายของตัวเอง
เมื่อรถ จอดที่ป้ายรถเมล์เมื่อไหร่ ผู้คนเบียดแย่งกันขึ้นโดยสารรถเมล์
แต่ทุกๆวันฉันไม่เคยมีจุดหมาย ได้ออกจากห้อง ก็ถือว่าน่าพอใจ
แค่เดินทางสำรวจความเป็นตัวเอง ถือเป็นความสุขเพียงปลีกตัวอยู่ตามลำพัง
5 กันยายน 2549 15:34 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ชีวิตฉันเพียงลำพังเลยผ่านมา ถ้าเปรียบไปก็เหมือนเรือใบ
แล่นลงสู่ทะเลอันกว้างใหญ่ ลอยไปโดยไม่มีจุดหมาย
ในท้องทะเลมีเรือใบลำหนึ่ง เรือใบ ใบไม้แห่งฉันท่ามกลางทะเล
เรือเก่าอันทรุดโทรม ผุพัง และยังแล่นไปฝ่าเกรียวคลื่น
ฝนสาดโถม พายุ ซัดกระหน่ำ คลื่นลูกใหญ่ซัดเรือให้โครงเครง
ตัวเท่านั้น เป็นที่พึ่งตนเอง พยายามไม่กลัว ใจดีสู้เสือ
ไม่รู้ว่าฝั่ง จะอยู่แห่งไหน และไม่รู้ว่าร้ายหรือดีอย่างไร
เท่าที่รู้วันนี้ ว่าฉันนั้นไม่มีใคร รู้แค่เพียงค้นหาสิ่งที่ตนใฝ่ฝัน
.................ได้แต่หวังว่ามันจะเจอ......ซะที...!
5 กันยายน 2549 15:00 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหญ้าในสนาม ปล่อยตัวถลาเอนกายลงในทุ่งหญ้ากว้าง
ซบกับพื้นหญ้าใต้ร่มเงาต้นไม้ คว่ำตัวลงนอนมองดอกไม้ ใบหญ้า
หยิบหนังสือของฉันขึ้นมาอ่าน เปิดสมุดบันทึกส่วนตัวขึ้นมาเขียน
ลมพัดผ่านแผ่วเบา พริ้วโบกโบย ใบไม้แห้งจากต้นไม้ร่วงโรย
ปลิดปลิวลิ่วลมล้อยามพัดพา รู้สึกเบื่อก็หงายหน้าขึ้นเหม่อมองฟ้า
วันนี้ท้องฟ้าสวยงามกว่าวันไหน เมฆงดงามเหมือนราวภาพเขียน
บรรยากาศสบายๆที่ไม่ค่อยได้เจอ เห็นเครื่องบิน บินผ่านท้องฟ้า
ได้ยินเสียงเครื่องบินลั่นทั่วอาณาบริเวณ ...........................................
ฉันชอบมองเครื่องบินบนท้องฟ้า ฉันไม่ใช่หมาแต่คงไม่ต่างจากหมา
นอนเกลือกกลิ้งอยู่แนบพื้นดิน เป็นคนขี้เรื้อนได้แค่เห่าเครื่องบิน
แต่มีความสุขทางใจยามได้มอง เหม่อมองท้องฟ้าแหงนมองเครื่องบิน
เพียงได้เห็นรู้สึกว่ามีความสุข ไม่ได้ต้องการอะไรนอกจากนั้น
.......................หรือหมายความว่าอย่างอื่นนอกจากนี้เลย
5 กันยายน 2549 14:24 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ในวันที่ฟ้าไม่เป็นใจ สูดกลิ่นไอของความเลวร้าย
ได้แต่น้อยใจตัวเองเท่านั้น เพราคิดไปเองว่ามีอะไรไม่เท่าคนอื่น
หยัดยืนด้วยสองขาอย่างมั่นคง จุดประสงค์ตัวเราคือสิ่งใด
พบปัญหาไม่ขอร้องใครง่ายๆ ควรจะช่วยตัวเองซะก่อน
คนเข้มแข็ง ไม่ต้องกลัวจะโดดเดี่ยว เพราะชีวิตโดดเดี่ยวนั้นเข้มแข็งที่สุด
นอกจากโลกนี้ แสงอาทิตย์ และอากาศ ยังมีตัวเราที่ร่วมอยู่ด้วยกัน
มันต้องไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นความเมตตา กรุณาต่อใคร
ไม่จำเป็นต้องอวดความดีของตน ไม่มีเหตุผลไปก้าวก่ายคนอื่น
จงทำใจให้ยอมรับ!แค่นี้ก็เป็นสุขและพบกับสิ่งสวยงาม
5 กันยายน 2549 14:02 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ท่ามกลางแสงแดดไหม้แผดเผาของเที่ยงวัน ร้อนแรงอบอ้าวจนเหงื่อไหลซึม
ฉันเดินอยู่ตรงส่วนหนึ่งของถนน ตอนเพลิงพระอาทิตย์กระหน่ำเที่ยงตรง
ฉันร้อนเหลือเกินกระหายน้ำเหลือเกิน พลางเดินสอดส่ายสายตาหาจุดพักผ่อน
ความหิวและกระหายยิ่งเพิ่มขึ้นทวีคูน เป็นความทรมานเพียงเศษเสี้ยวของคนหลงทางกลางทะเลทราย
และโชคชะตาไม่เล่นตลกโหดร้ายจนเกินไป เมื่อได้เห็นร่มเงาต้นไม้และพอมีน้ำดับกระหาย
ครั้งแรกที่พบเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ สวรรค์ของคนเดินถนน สวรรค์ของคนเดินดิน
ต้นไม้อยู่ข้างทางคอยให้ร่มเงา แผ่ขยายแตกกิ่งก้านใบ หมุนเวียนอากาศ
เพียงแค่ฉันนั่งลงมองขึ้นไปบนต้นไม้ หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งยามลมพัดพา
นกกระจอกเกาะกิ่งไม้ส่งเสียงไพเราะเสนาะหู เปรียบไปแล้วฉันก็คงเป็นคนกระจอก
แค่เดินทางไปมาพอเหนื่อยก็พักผ่อน สุดท้ายกลับจับต้องไม่ได้อะไรมาเลย
นกกระจอกตัวเล็กโบยบินออกหาอาหาร คนกระจอกอย่างฉันหากินปากกัดตีนถีบ
โผบินด้วยความหวังอันเลือนลาง ฝันเล็กๆว่าวันหนึ่ง........................
หน้าส่วนตัว
432
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
