30 ธันวาคม 2549 18:17 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ฉันพยายาม ตะเกียกตะกาย ป่ายปีนสู่หลังคา
เมื่อคนบ้าอย่างฉัน อยากมองฟ้า แสงยามเย็นของวัน
เหม่อไปทาง ทิศตะวันออก สายตาเห็นดวงจันทร์
คล้ายความฝันของฉัน เห็นจันทร์งาม ตรงฟากฟ้า
ฉันกลับหลังหัน ผินหน้ามอง สู่ทิศตะวันตก
อีกซีกฟ้าปกคลุม แสงอาทิตย์ สุดท้ายงามตา
ภาพดวงตะวัน อัศดงค์ แสงสีทองสาดฟากฟ้า
หมู่นกกา เสียงเซ็งแซ่ โบยบินหวนคืนกลับสู่รัง
ฉันสงบนิ่ง นั่งปล่อยอารมณ์ วางความรู้สึก
ด้วยการตรึกตรอง มองเหม่อนภา ฟ้ากว้างตรงหลังคา
ฉันค้นพบความสุข บางสิ่งบางอย่าง เติมแต่งที่ค้นหา
ของฟากฟ้ายามเย็น ที่มีทั้งดวงอาทิตย์ และดวงจันทร์
7 ธันวาคม 2549
.
30 ธันวาคม 2549 18:01 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ท่านจากโลกนี้ไปแล้ว.....อย่างอาชญากรสงคราม
โดนพิพากษาประหารชีวิต...ด้วยการแขวนคอ
อดีตประธานาธิบดี...ผู้นำแห่ง อิรัค
เผด็จการ.ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ มุสลิมนิกาย ชีอะฮ์
สะสมกำลังอาวุธ ยุทโธปกรสงครามร้ายแรง
หากอาชญากร ประหารอาชญากร?
ศาลสูง อิรัค ภายใต้การครอบงำของใคร?
สหรัฐฯมหาอำนาจ ผู้ยิ่งใหญ่?
อาชญากรผู้ก่อการร้าย ในคราบตำรวจโลก?
คนบาป ในคราบ นักบุญ?
ขอคารวะ ศพท่าน ขณะเดินทางสู่ กุโบร์
แท้จริงทุกคนถูกสร้างจากดิน และกลับคืนสู่ ดิน
ท่านจากโลกนี้ไป...อย่าง อาชญากรสงคราม
ท่านโดนพิพากษาแล้ว...จากหมู่มวลมนุษย์คณะหนึ่ง
ยุติธรรม? อยุติธรรม?
"อินนาลิลลาฮี วาอินนาอิลัยฮี รอญีอูน"
"แท้จริง เราเป็นสิทธิของอัลลอฮ์ และแท้จริงเราจะกลับคืนไปสู่พระองค์"
เช่นเดียวกับข้าฯ ที่จะกลับคืนสู่ พระองค์
เช่นเดียวกับมวลมนุษยชาติ ที่ต้องกลับคืนสู่พระองค์ ไม่ช้าก็เร็ว
กลับคืนสู่ผู้พิพากษา มวลมนุษย์โลก
แท้จริงพระองค์ ทรงยุติธรรมเสมอ
พระองค์เท่านั้นที่รู้ ว่าท่านคือชาวนรก หรือ ชาวสวรรค์
พระองค์เท่านั้นที่รู้ว่าสิ่งที่ท่านทำ โหดร้าย หรือ ชอบธรรม?
พระองค์อัลลอฮ์ ผู้ทรงเป็นเจ้า เหนือ สรรพชีวิต...
พระองค์ มีเหตุผล ของพระองค์...
และคำพิพากษา ณ.วันกิยามะฮ์ โลกอาคีเราะฮ์
ในสายตาข้าฯ...ท่านไม่ใช่..วีรบุรุษ
และในสายตาข้าฯ ท่านก็ไม่ใช่ อาชญากรสงคราม...
ข้าฯมิอาจพิพากษา ท่านหรอก...
คำตัดสินของข้าฯไม่มีวันเที่ยงตรงและเที่ยงธรรม
ท่านคือ...มุสลิม เช่นเดียวกับข้าฯ
เพราะบรรดามุสลิมต่างก็เป็นพี่น้องกันมิใช่หรือ?
ข้ฯขอสดับไว้อาลัยด้วยสายตาและสดับฟังอย่างสงบ
จากข่าวคราว ที่รับรู้ผ่าน ที วี
30 ธันวาคม 2549
.
29 ธันวาคม 2549 19:24 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ศพมนุษย์ทั้งเป็น นอนหมดสภาพภายในถ้ำ
เอนกายนอนซมพิงผนัง อย่างคนโซ ขี้โรค
มีแค่แสงไฟจากเทียนใกล้จะมอดดับ ให้ความสว่าง
ความแข็งแรงจืดจาง ถูกแทรกซึมด้วยอาการอ่อนแอ
สุขภาพทรุดโทรม เป็นช่องทางให้โรคภัยเข้าครอบงำ
ถ้ำแห่งนี้ คือ มหาวิหารแห่งความย่ำแย่
คล้ายอาณาจักรโบราณ ที่ถูกข้าศึกตีจนพ่ายแพ้
เหลือแต่ซาก..สิ่งหักพัง และสุสานฝังศพ
อาจไมมีการค้นพบ จากจารึกทางประวัติศาสตร์
ปราศจากความสนใจจากนักโบราณคดีในการขุดค้น
ฉันนอนเอาตีนก่ายหน้าผาก...กระสับกระส่าย...
หัวเหมือนโดนกดบีบทับ จากหิน ก้อนใหญ่
ร่างกายร้อนฉ่า...เหมือนด้านในมีภูเขาไฟคุ
แต่ฉันกลับสั่นสะท้านเหมือนอยู่ขั้วโลกเหนืออย่างขัดแย้ง
หยิบ ยา พาราฯขว้างเข้าปาก กรอกน้ำเปล่าเข้าปากของตัวเอง
เพื่อบรรเทาอาการ....ไข้ ไม่สบาย ปวดหัว...
ถ้ำ,ปราสาท,มหาวิหาร แห่งฉัน...คือห้องนอนเก่าๆ
......ฉันคือซากศพโซเดียวดาย
ฉันไม่ชอบแสงสว่างไฟฟ้า ของหลอดนีออน
ฉันไม่ต้องการ..แสงสะท้อน มันเสียวบาดตา...
ขณะที่นอกบ้าน........
สายฝนตกพรำ กลางดึกฤดูหนาว
ลมพัดอากาศหนาวเย็น ยะเยือก
ปรวนแปร ผันผวน อากาศร้อนผ่าว...
ฉันนอนฟังเสียงฝนตก กระทบหลังคา...ไม่เพราะเลย...
27 ธันวาคม 2549
.
29 ธันวาคม 2549 18:58 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. เหตุการณ์จริงๆของความน่าจะเป็น....
ของเศษศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์ศูนย์หนึ่งในล้าน
เป็นวิทยาธาร กว่าจะมีมันช่างนานแสนนานเป็นล้านๆ ปี
ความจริงที่ไม่อาจคล้ายกับความจริง ที่ใครไม่เชื่อ
หาว่าเป็นการโกหก ผายลม? ไม่น่าดม เหม็นเหลือ.....
การรักกันของกะเทยกับทอม แต่งงานใช้ชีวิตด้วยกันจนมีลูก
จะให้ลูกเรียกอย่างไร? คนไหน พ่อ? คนไหน แม่?
การรักกันของเลสเบี้ยนกับเกย์ ที่ขาดความอบอุ่น
ต่างอกหักจากความรัก ค้นพบซึ่งกันและกันไม่ใช่ความฝัน
แต่มันคือความจริงคล้ายการพูดปด,มดเท็จทั่วเจ็ดย่านน้ำ
หากฉันจะบอกว่าคืนนั้น ฉันเห็นสาวสวยคนหนึ่ง
อายุราวยี่สิบต้นๆ เธอค้าประเวณีมาสิบกว่าปี
แล้วเธอจะเชื่อฉันไหม.......
เธอยังบริสุทธิ์....
ไม่มีชายใดเคยล่วงล้ำทำลายเยื่อพรห์มจรรย์..ของเธอ
และฉันยังมีเรื่องราวมาเล่า บอกกล่าว...
หญิงสวยคนหนึ่ง เธอเมามายแอลกอฮอลล์.....
เธอส่ายสะโพหก หน้าอกสะบัด หน้าผับ แถวอาร์ซีเอ
เธอใส่สายเดี่ยว กระโปรงสั้น เกือบเห็นชั้นใน
เธอปล่อยอารมณ์ โดยไม่สนใจใคร.....
เธอถอดเสื้อ,ผ้า วิ่งเข้าซอยเปลี่ยว......
เหตุอาชญากรรมเกิดขึ้นเป็นประจำ..แต่ เธอ ไม่โดนลวนลาม
ทั้งที่ เสือป่า กระทิงเปลี่ยว ชายกลัดมันแฝงอยู่มากมาย
หากฉันจะผายลมอีกครั้ง.......
ว่าฉัน ยังบริสุทธิ์...บริสุทธิ์........
ความเป็นชายของฉันยังไม่โดนพรากไป...
ด้วยการร่วมกิจกรรมนัทนาการกับสาวใด
แล้วเธอจะเชื่อฉันไหม? กับเรื่องราวที่เล่ามา
14 ธันวาคม 2549
.
29 ธันวาคม 2549 18:29 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ครั้นฤดูหนาวมาเยือน...
กระแสลมพัดเปลี่ยนทิศ..
การเริงรำของพืชพันธุ์และใบไม้...
รวงข้าวเริงระบำ..เมื่อคราเก็บเกี่ยว...
หลังจากกลับจากสวนยางฯ
ฉันไกวเปลใต้ต้นมะพร้าวหน้าบ้าน.......
สายตามองลอดผ่านใบมะพร้าวลู่ลม....
ทุ่งสีทอง รวงข้าวสุก เหลืองอร่าม ทั่วท้องนา.......
นาฏศิลป์ มหรสพการแสดง รวงข้าวและใบข้าวอ่อนไหว
นั่น คือ ก่อนหน้านั้น....
บ่ายๆ........
พ่อ แม่ ญาติสาย สหายมิตรและฉัน.......
สุขนาฏกรรมลงแขกเกี่ยวข้าว เกิดขึ้นระหว่างข้าวและชาวนา
มือผู้หญิงค่อยช้อนรวงข้าวเก็บ อ่อนโยน แต่ ว่องไวมัดเป็นเลียงด้วยซังข้าว ตั้งไว้ในนา ริมคันนา
ขณะเดียวกันที่เคียวเกี่ยวข้าวจากมือหยาบกร้านของผู้ชาย...
กำลังสาวเกี่ยวรวงข้าวดูเหมือนลวกๆแต่ทรงประสิทธิภาพ
ไม่นาน รวงข้าวสีทองอร่าม ก็กลายเป็นแค่ซากตอซัง
และผลิตผลข้าวเปลือก เดินทาง เคลื่อนสู่ ยุ้ง ฉาง......
ชาวนา นาฏกรรมแห่งท้องทุ่งนา ปฏิบัติสืบต่อกันมา...
การหุ้นส่วน ร่วมมือ ร่วมแรง ร่วมใจ เก็บเกี่ยวข้าวเปลือกจำนวนใหม่
วันนี้เราไปกับเขา พรุ่งนี้เขาไปกับเรา ผลัดเปลี่ยน หมุนเวียน
วิถีชาวนา ผลผลิตจากการไถ คราด หว่าน ดำ
เห็นแล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง........
ฉันมองไปอีกฟากหนึ่ง อีกซีกหนึ่ง จากทุ่งนาในหมู่บ้าน
ฉันไม่อยากเรียกว่าเป็นการรุกรานของเครื่องจักรอุตสาหกรรม
และคงไม่ใช่การรุกล้ำ ทำลายวิถีสมดุลชาวนา
อย่าเรียกว่าเป็นโศกนาฏกรรมระหว่างเมล็ดข้าวกับเครื่องจักร
เมื่อรถฯเกี่ยวข้าว คือความเจริญแห่งเทคโนโลยีทันสมัย
สิ่งที่ทำได้คือการเปิดใจ....ยอมรับไม่ปิดกั้น...
มันคือนวัตรกรรม ทันสมัย สะดวกสบาย ช่วยทุ่นแรง
ความเจริญของอุตสาหกรรม ผสมผสานกับการเกษตร
เมื่อชาวนา จ้าง ไถ,คราด,หว่าน,ดำ,เก็บเกี่ยว
ผลิตผลเมล็ดข้าวได้มาโดยไม่ได้..คลุกโคลน
มันคือ ความแปรเปลี่ยนใหม่ๆของโลก
ย้อนกลับหลังมอง.....ครั้ง สาม-สี่ปี่ก่อน...
ฉันยังได้เห็นนาฏกรรมชาวนา แบบเต็มใบ....
วัฒนธรรมเกษตร...วิถีชาวนาดั้งเดิม
27 ธันวาคม 2549
.
หน้าส่วนตัว
734
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
