7 กันยายน 2549 15:51 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
บ่อยครั้งเหลือเกินที่ฉันรู้สึกว่างเปล่า บ่อยครั้งวังเวงเว้งว้างเปลี่ยวเหงา
ปล่อยใจให้ลอยไปกับสายลมแผ่วเบา เหมือนตัวเองไร้ตัวตนอยู่ในโลก
เหมือนไม่มีร่างกายจับต้องไม่ได้ ออกจะลึกลับ ซับซ้อนยากหยั่งเข้าไปถึง
เป็นความขัดแย้งในใจค่อนข้างสับสน ดิ้นรนทรมานอยู่ในความคิดจิตสำนึก
หลายครั้งเหมือนกันฉันพูดกับตัวเอง หัวเราะยิ้ม หน้าเศร้าเสียใจอยู่คนเดียว
นึกว่าตัวเองเป็นบ้าไปแล้วเหมือนกัน สติเสียพูดจาอะไรคนเดียวอยู่ได้
เสียงเพรียกจากส่วนลึกของหัวใจ อยากได้ความสนใจ ความสำคัญ ความรัก
อยากได้ไออุ่นจากความรู้สึก ร้องเรียกหา พลางสายตาเหม่อลอย
ไม่รู้จะมีใครสักกี่คนที่เป็นเหมือนฉัน มันคงน้อยมากจนไม่อาจเจอ
อาจไม่หลงเหลือใครเลยก็เป็นได้ หรืออาจจะเหลืออยู่แต่เธอคงไม่สนใจ
ไม่ง่ายเลย อยู่คนเดียวมาโด่ๆ เป็นเพราะรักสันโดษเกินไปหรือ
มีโลกส่วนตัวมากเกินไปไหม นิ่งๆ เงียบๆ ใบหน้าปิดบังความรู้สึก
ไม่มีอะไรวันนี้ฉันแค่อยากปลดปล่อยตัวเอง ก็ตัวฉันเองนี่แหละได้พันธนาการตัวเองไว้ ฉันล่ามโซ่ตรวนและกักขังตัวเองไว้ ให้อยู่ในความเหงาความเศร้า
ขังตัวเองเอาไว้ในห้องมืดมิดโดยที่การปฏิบัติเหล่านั้นฉันกระทำไปด้วยไม่รู้ตัวเองเลยสักนิด สติสัมปชัญญะฉันได้กลับมาแล้ว คงจะถึงเวลาเสียทีที่จะปลดตัวเองจากโซ่ตรวนพันธนาการ ปล่อยตัวเองจากการกักขัง เดินทางออกไปสู่โลกกว้างด้วยเสรีและอิสระภาพ
7 กันยายน 2549 15:09 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ตะวันโผล่ขึ้นมาทางทิศตะวันออก บ่งบอกว่าเป็นเช้าของวันใหม่
แสงแดดยามเช้า ท้องฟ้าสวยงาม สายหมอกบางๆ ปุยเมฆสีขาว
เมื่อคืนฉันฝันร้าย เมื่อวานถึงเลวร้าย วานซืนแม้เจ็บปวดผ่านมาแม้จะแย่
สภาพร่างกายและจิตใจต่างอ่อนแอ เป็นบาดแผลปวดร้าวบาดลึกฝังใจ
นั่นก็แค่เมื่อวานไม่ใช่วันนี้ ทิ้งมันไป ลืมไปเสียสิ่งไม่ดี
มองดวงอาทิตย์ที่ขึ้นมาใหม่ แล้วเริ่มต้นวันใหม่ให้กำลังใจตัวเอง
ตื่นขึ้นมาตอนเช้าสัมผัสวันใหม่ ก้าวเดินไปบนเส้นทางสายเดิม
ถนนสายเก่าที่เคยย่ำเท้าเดิน เสาะแสวงหาสิ่งดีให้ชีวิต
บนท้องฟ้าเห็นฝูงนกโผบิน ฉันก็จะบินแม้ฉันไม่มีปีก
ฉันจะโบยบินด้วยปีกแห่งฝัน ตามสายลมแห่งอิสระเสรี
ชีวิตมีขึ้นมีลงมีผกผัน อย่าคิดโทษตัวเอง อย่าคิดโทษคนอื่น
อย่าคิดโทษโชคชะตาเพราะมันเป็นธรรมดาของทุกสิ่งแค่เราทำตัวเราให้ดีที่สุดแล้วกัน
7 กันยายน 2549 14:46 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ฉันนำตัวเองออกไปหาบางสิ่ง โดยไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร
บางทีมันอาจเหมือนการงมงาย โง่งมแสวงหาทั้งที่ไม่รู้ว่าสิ่งใด
ฉันเดินผ่านลำคลองสายหนึ่ง อย่างน้อยฉันเหนื่อยน่าจะพักซะหน่อย
ทิ้งตัวลงนอนใต้ร่มเงาไม้ เชิงตลิ่งบนพื้นหญ้าข้างลำคลอง
แหงนมองฟ้ามองกิ่งก้านใบต้นไม้ ความว่างเปล่ามากมายที่วิ่งผ่าน
พุ่งทำร้ายด้วยความคิดที่สับสน ความมืดมนค่อยแทรกแซงเข้ามาในใจ
ลุกขึ้นมานั่งฟังเสียงจังหวะเต้นของหัวใจตัวเอง มองผิวน้ำเคลื่อนไหวเป็นคลื่นน้อยๆ
สายลมพัดใบไม้แห้งหล่นบนพื้นน้ำ แล้วค่อยลอยห่างออกไปจากฝั่ง
ตามกระแสน้ำ ตามกระแสลม โดยไม่มีจุดหมายปลายทาง
อาจจะจมลงสู่ใต้ผิวน้ำ หรืออาจจะลอยไปเกยฝั่งแห่งใด
เบื่อฉันมันคนขี้เบื่อ ฉันเบื่อตัวเอง เบื่อชีวิตในแต่ละวัน
เหงาฉันมันคนขี้เหงา คนตัวเปล่า ขี้เหงาได้เป็นวรรคเป็นเวร
หยิบก้อนหินทิ้งลงไปในสายน้ำ ขว้างให้ไกลสุดกำลังแรงแขน
เหวี่ยงทิ้งแล้วมองคลื่นแผ่ขยาย ค่อยกว้างออกไปจนกระทบฝั่ง
อารมณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยกับชีวิต เหมือนว่าต้องเปิดใจยอมรับมัน
บางครั้งบางทีผ่านอย่างทรมาน ยาวนานกว่าจะผ่านความณู้สึกนี้ไป
6 กันยายน 2549 14:40 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
เชิญเธอจากไปจากฉันเลย อย่าทำเฉยทำเป็นว่ารักกัน
เธออยากจากจากไปฉันก็รู้ทัน ทิ้งความฝันที่ฉันนั้นคอยมายาวนาน
อย่างไร เชิญตามเขาไป นานแค่ไหน ตามเธอพิจารณา
หากไปแล้วได้โปรดอย่ากลับมา อย่ากลับมาหวนความทรงจำ
เขามีดีตรงไหนที่ไปรักเขา ฉันเฝ้าคอยรักเธอมานานเท่าไหร่
ช้ำใจกับรักอกหักจนต้องร้องไห้ ไม่เคยมีใครสนใจฉันเลย
อยากจะหนีความช้ำไปให้ไกล หนีไปไหนภาพเธอก็ตามหลอกหลอน
กับความจริงที่คอยตามยอกย้น จะอาทรเฝ้าคิดถึงอยู่ได้ไง เพราะเหตุอะไร
6 กันยายน 2549 14:18 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ดาวดวงน้อยลอยไกลห่างอยู่บนฟากฟ้าแสงริบหรี่
หมอกควันมืดมิดไม่เห็นอะไร ฟ้าคืนนี้มีความหม่นหมอง
ไม่มีหรอกสิ่งที่หวัง ได้มาด้วยความง่ายดาย
ไม่มีหรอกสิ่งที่ฝัน จะได้มาด้วยความยากเย็น
สักวันหนึ่งคงเป็นวันของเรา สิ่งที่ไม่เคยได้ตามต้องการเลย
จะได้ตามหวังที่คอยมาตั้งนาน มันเนิ่นนานกว่าจะได้ในสิ่งที่หวัง
ไม่มีหรอกฟ้าจะมืดมนตลอดไป มีบางครั้งที่ฟ้าสดใส
ไม่มีหรอกฟ้าจะสดใสตลอดไป เช่นกันชีวิตคนก็เปรียบเหมือนท้องฟ้า
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
หน้าส่วนตัว
656
