ความรักเป็นสิ่งสวยงาม ... สวยงามมากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นผู้รัก หรือผู้ถูกรัก ทั้งการให้และการรับตางก็มีความงามทางความรู้สึกอยู่ในตัว แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ความรักก็ยังคงเป็นเรื่องน่าเศร้า ... ทั้งงดงามและทั้งน่าเศร้า บางครั้ง คำว่า เศร้า ก็อาจยังน้อยเกินไป เราร้องไห้กับมันจนไม่มีน้ำตาจะร้อง ตาบวมแดง ปล่อยให้ตัวเองโทรมได้โดยที่ไม่สนใจสายตาคนรอบข้างว่าเขาจะมองเราอย่างไร เราเดินไปเรื่อยๆโดยที่ไม่รู้ว่าเรากำลังจะไปไหน ในหัวสมองมีแต่ภาพของเขา ภาพของเรา ความไม่เข้าใจ ความสับสนก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง จนเมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะเริ่มชินชา เจ็บจนชา กับมัน แล้วเราก็จะเริ่มปลง ... ทำใจได้เอง แม้ว่ามันจะ
1142
3
0
หน้าส่วนตัว
