เรื่องสั้น นิยาย


“คุณเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้น ดูเหมือนว่าคุณไม่ยกโทษให้ผม” ฉันก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขาหมายถึงวันไหน
“คำถามที่คุณถาม มีคำตอบอยู่ในนั้นแล้วค่ะ”  ฉันต้องเค้นแต่ละคำออกมาด้วยความกล้ำกลืน
“ทำไมล่ะครับ ทำไม .. ทำไมคุณไม่ให้โอกาสผมอีกสักครั้งล่ะ” เขาเองก็เสียงสั่น ๆ
“ศรัทธาที่หายไป ยากเติมสิ่งใดไปทดแทน” และแล้วฉันปล่อยให้น้ำตาไหลเปรอะสองแก้ม
“ผมขอโทษ” เขายื่นมือมาแตะปลายนิ้วของฉัน แต่ฉันก็ทำราวกับว่า ไม่ได้รู้สึกถึงรสสัมผัสแต่อย่างใด				
 98    0    0