เดินดุ่มดุ่ม ดั้นด้น คนเดียวโดดครั้นพิโรธ แพ้พ่าย ก็ผ่ายผอมไม่ตรงหลัก ติดตรึง จึงตรมตรอมให้ห่างหอม ห่อเหี่ยว เรี่ยวแรงลาซึมซบเซา เศร้าโศก วิโยคสุดนิยามมนุษย์ คลอนแคลน ใช่แผ่นผาเหมือนทะเล คลั่งคลื่น ครืนโถมมาที่หนักหน่วง นักหนา น้ำตานองทุกข์ท้นทรวง พ่วงกาย มีหลายหลากเถิดเพื่อนยาก เรานี้ มีสมองอย่าจับเจ่า เจ็บจม ขมเป็นกองเป็นใช่ทอง ที่ไหน ใครยินดีไปจริงจัง อะไร กับใครเล่าทุกคนเรา ล้วนตาย กลายเป็นผีสู้ยอมรับ ความจริง ทุกสิ่งมียื่นไมตรี ยิ้มรับ ให้กับกันอย่าเหยียดหยาม ว่าตน คนด้อยค่าเอาเถิดน่า คลายทุกข์ สร้างสุขสันต์มาบวกหาร คูณลบ ให้ครบครันร่วมแบ่งปัน สร้างค่า มากกว่าทองแก้วประภัสสร // 05/05/2557
1900
25
10
หน้าส่วนตัว
