moonlight
ใช้ชีวิต อยู่ลำพัง มานานมาก
ต้องทนตราก ตรำงาน ไม่ห่างหาย
อยู่คนเดียว เปลี่ยวหัวใจ หนาวร่างกาย
ใช่เรื่องง่าย ไร้คู่ ช่วยร่วมคิด
ความอ้างว้าง ไม่เคยสร่าง ยังอยู่ด้วย
มันคอยช่วย เพิมความเศร้า เติมมืดมิด
จนหัวใจ เหี่ยวแห้ง เกินลิมิต
เหมือนโดนริด เอาสุขออก ไปไกลตัว
เดินตามทาง บนถนน คราครั้งใด
มองหาใคร สักคน ไปจนทั่ว
หวังจะได้ ใช้ชีวิต มีครอบครัว
เหมือนฟ้ารั่ว แล้วมีคน ยื่นร่มให้
แต่มีไหม ใครสักคน จะมาเห็น
จะมาเป็น ความสุข อยู่ใกล้ใกล้
คอยห่วงหา ห่วงใย ให้แรงใจ
ดูสิใคร มีที่ไหน ไม่เห็นมี
ฟ้าคงแกล้ง คนอย่างฉัน ให้ไร้คู่
ได้ชื้นชู้ แนบสนิท อย่างสุขขี
ต้องทนสู้ อยู่ลำพัง อย่าง
1051
5
0
หน้าส่วนตัว
