สุริยันต์ จันทราทิตย์
๏ ฝนครวญหวนไห้อาลัยฟ้า
จากท้องนภามารินหลั่ง
สู่พื้นแผ่นดินร่วงภินท์พัง
ดินขังน้ำนองสุดหมองใจ
๏ ครวญคร่ำร่ำโศกจนโลกเศร้า
ฟ้าครึ้มทึมเทาเร้าจิตไหม้
พายุกรรโชกลมโยกไกว
อำลาอาลัยใจร้าวราน
๏ แว่วเสียงร่ำไห้ในสายฝน
ที่รินร่วงหล่นระคนผ่าน
ครั้นดึกสงัดรัตติกาล
ในม่านไพรพฤกษ์ระลึกรู้
๏ ว่าฝนสั่งฟ้าอาลัยรัก
เกินต้านหาญหักตระหนักอยู่
ระดะล้นหลั่งลงพรั่งพรู
มิอาจหวนสู่นภาลัย
๏ จากฟากฟ้าสรวงร่วงสู่ภพ
สิ้นทางบรรจบพบกันใหม่
จำพรากจากลามาแสนไกล
โหยไห้ร่ำหวนครวญน้ำตา
๏ แม้นร่วงทบท่าวด้าวแดดิ้น
แต่ใจไม่สิ้นถวิลห
หน้าส่วนตัว
2708
6
0
