ปริญญา อินทร์อุดม
ทุกครั้งที่บังเอิญเราเดินผ่านสบตาหวานกับท่าทีที่เฉลยก็พอรู้ทีท่าตาเปรยเปรยแต่ก็เคยมองข้ามความสำคัญเห็นเป็นเรื่องผ่านผ่านมานานนักแค่ทายทักยิ้มหวานแล้วผ่านผันไม่เคยคิดอ่านในหัวใจกันตั้งแต่เริ่มวัยฝันจนวันนี้เขาบอกแม้นานเนิ่นจนเกินสายความรู้สึกมากมายยังคงที่แม้หลายอย่างอาจเคลื่อนตามเดือนปีแต่ยังมีหนึ่งประสงค์คงทนทานอยากได้พบได้คุยกันสักครั้งเป็นความหวังแต่วันยังฝันหวานเป็นความปรารถนามาเนิ่นนานคือต้องการบอกความฝัน...เท่านั้นพอนัดกันที่หาดทรายใกล้ใกล้บ้านจะปล่อยผ่านหรือควรเราพบเขาหนอจะไม่ไปก็พะวง...เขาคงรอถ้าจะไปใจคอ..ก็ลังเล
1279
4
1
หน้าส่วนตัว
