หน้าส่วนตัว
สรรพสิ่งใดเล่าจริงสิ่งในโลก
มันวิโยคผันเปลี่ยนหมุนเวียนว่าย
เกิดมาแก่แลก็เจ็บจนต้วตาย
หญิงหรือชายล้วนวายไปในกลกาล
หนึ่งใดเล่าเจ้ามั่นคงยืนยงได้
อยู่แห่งใดไกลเพียงใดไร้สงสาร
ทุกชีวิตลิชิตไว้ในวันวาน
แค่สืบสานสมานไว้ในเผ่าพันธ์
ทรัพย์สมบัติเกียรติอันใดใครครอบครอง
ท้ายก็ต้องเปล่าว่างที่สร้างสรร
แล้วจะโลภละโมบไปทำไมกัน
เมื่อสักวันมันต้องจากพรากเราไป
ในวันนี้มีน้ำใจใครเขาคิด
เพียงชีวิตลิขิตตนพ้นภัยได้
ไม่มีเหลือเจือแผ่แก่ใครใคร
ขออยู่ไปไม่เดือนร้อนก็เป็นพอ
ทุกผู้คนจนรวยศรี
1520
5
0
