เป็นอะไรไปนะใจเจ้าเอ๋ย ใจเจ้าเคยแข็งแกร่งดั่งหินผา มาอ่อนแอแพ้กับโชคชะตา ใจอ่อนล้าตรอมตรมขมชีวี โชคชะตาพาพบเธอผู้นั้น หัวใจหวั่นพลันไป่ไม่สุขี เฝ้าคำนึงถึงเธอทุกนาที บางครั้งที่ใจลอยคอยหาเธอ เป็นอะไรไปนะใจเจ้าเอ๋ย ถูกละเลยทอดทิ้งอยู่เสมอ แม้เพียงพอขอพบเพื่อเจอะเจอ แต่ต้องเก้อเหม่อมองไม่เห็นเงา