นักสืบ ไร้อันดับ
เท้าเตาะแตะเดิมตามนิยามพ่อ
เคยเฝ้ารอพ่อจ๋าให้มาอุ้ม
กล่องขนมของฝากมืออยากกุม
น้ำเสียงทุ้มเรียกหาตั้งตารอ
ความอบอุ่นจากกายพ่อถ่ายทอด
หนึ่งอ้อมกอดดวงจิตไม่คิดท้อ
เคยหัวเราะยิ้มร่าน้ำตาคลอ
ทุกอย่างต่อเติมติดในจิตใจ
ทีละน้อยค่อยค่อยก้าวเกาะราวพ่อ
เตาะแตะต่อตามทางพ่อสร้างให้
มือตวัดเกาะเกี่ยวเหนี่ยวฤทัย
ลื่นไถลพ่ออยู่คอยดูแล
รองเท้าพ่อตอนนั้นฉันแอบใส่
รองเท้าใหญ่ใส่เดินช่างเพลินแท้
สะดุดพื้นล้มกลิ้งยิ่งงอแง
แต่-ช้า-แต่ พ่อปลุกให้ลุกยืน
นานแล้วนะพ่อจ๋าไม่มาอุ้ม
น้ำเสียงนุ่มคุ้นชัดเริ่มขัดขืน
แต่-ช้า-แต่ เสียงปลอบไม่ตอบคืน
ใจพ่อตื่นร่างกลับเหมือนหลับไป
เท้าเตาะแตะเ
1289
14
0
หน้าส่วนตัว
