ข่มตาหลับในคืน..อันอ่อนล้า ซบใบหน้าบนที่นอน..หมอนใบเก่า สีท้องฟ้ามืดมิด..เหมือนดั่งชีวิตเรา มองรอบตัวมีเพียงเงา..กับความเหงาในใจ ไม่อยากตื่นลืมตา..ในตอนเช้า เผชิญโลกอันว่างเปล่า..ทุกวันใหม่ ต้องทนความอ้างว้าง..ไม่มีใคร.. ไร้เรี่ยวแรงจะหายใจ..แม้นาที แต่ยังตื่นพร้อมหัวใจ..ที่ไหวเต้น โลกยังเร้นความโหดร้ายไว้..ที่นี่ คนหนึ่งคนต้องทนร้าว..ทบทวี หัวใจแหลกไม่มีดี..กลับไม่ตาย.. .......................................