วสันตดิลก ๑๔
คือพันธพัทธ์จิรทิพา รติตราผจงตรอง
นับเนาคะนึงมนสนอง กลมานละเมอมนต์
ริ้วเมฆเลื่อนทิชถลา ดุจลาระพีลน
ดั่งดวงฤดีระอุลุดล อุระร้อนภิรมย์ลับ
แผ่วเสียงผสานดุริยซ้อง สิคะนองคะนึงจับ
แทรกซ้อนพิสิฐพจนซับ ดุจแซมผดุงสันต์
เติมคิดประโคมหทยขาด ดรดาดประดาดัน
ปันพูนประพนธมนผัน ดลผองประไพผาย
ตราบชนม์เผชิญสุริยฉาบ มลคราบก็ครองคาย
เสพสุขกำซาบรมยสาย ก็มิสิ้นกำสรวลสาน
ตรองตรึกสติรถยะตาม ดุจท่ามระริ้วธาร
ล่องโผนสะพัดศิขรผ่าน