ฝนมา...เหมือนฟ้ารั่ว ฟ้ามัวเหมือนใจหม่น แต่ใจเหมือนไฟลน เมื่อคนหัวใจดำ หวั่นใจมานานแล้ว ไม่แคล้วหัวใจช้ำ ทุกอย่างที่เธอทำ เหยียบย่ำไม่ใยดี ฤๅเป็นเพราะฉันด้อย ต่ำต้อยในศักดิ์ศรี รักมั่นที่เคยมี นานปีจึงคลอนคลาย ฝนหนัก...ลงกระหน่ำ ใจช้ำยังไม่หาย แต่ช้ำมามากมาย เหอะนะ...ชินซะแล้ว...!!