Saran
เช้าวันหนึ่งของเดือนกุมภาพันธ์
ในห้องสีขาว
กุหลาบงามสีแดงสองดอกในแจกัน
บนโต๊ะเครื่องแป้งสีน้ำตาล
ละอองลมหนาวพร่างพรูแหวกม่านลูกไม้สีชมพู
ผมของเธอปลิวสลวยเป็นประกายกับแสงแดดอันอ่อนโยน
สดใสราวกับกระจกในดวงตาของเธอ
� �มีกลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนผมอวลอบอยู่ในสายลม
อ่อนโยนและช่างดูบอบบาง
คล้ายกลิ่นของดอกไม้ที่ฉันคุ้นเคย
แต่ฉันมองเห็นความเศร้าที่อยู่ในรอยยิ้มของเธอ
แล้วน้ำใสๆก็ไหลออกมาจากกระจกเงาเล็กๆคู่นั้น
เธอฝืนยิ้มแล้วบอกว่า
ขอยืมผ้าเช็ดหน้าหน่อยสิ ฝุ่นคงเข้าตา
ฉันยื่นผ้าเช็ดหน้าให้
และซับน้ำตาให้เธอ
ฉันรู้ว่าไม่ใช่เพียงฝุ่นหรอก
ที่ทำให้เธอต้องร้องไห้
แต่ฉันก็ให้รอยยิ้มปลอบโยนหัว
2394
1
0
หน้าส่วนตัว
