เรืองรอง สว่างแสงจ้า งามตาฉัน ให้เท่าทัน บันดาลประกายแสง หมู่นกผินบินว่อนรังเรืองรอง แสงสาดส่องชะอ้อน ช้อน ลมโปรย หมู่พงหญ้าพมไป ให้ใจนึก ดังสำนึกว่าใจ ใบไม้โรย อยากทำไรก็ทำอย่ารอโชย อย่าให้โหยก่อนนะเจ้าลมแรง เป็นสิ่งดีที่สุดหยุดไม่ได้ เป็นก่อแรงไว้ให้ในมีแสง อย่างน้อยให้มีกำลีงใจไม่โรยแรง สิ่งที่แฝงในตัวคือตัวตน.................................๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
1133
3
0
หน้าส่วนตัว
