รวมมิตรนักเขียน
ถ้าหากความมืดแห่งรัตติกาล คือความเจ็บช้ำที่เธอเคยเจอมา
แสงสว่างแห่งอาทิตย์ยามทิวาก็คือความสุขที่เธอจะได้เจออีกไม่นาน
(แสงศรัทธา ณ.ปลายฟ้า)
อยู่กับความดายเดียว
กับพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวบนฟากฟ้า
ความเหงาซุกซ่อนในเงาตา
เคยชินกับความปวดปร่าข้างในใจ คะน้า
ซ่อนใจอยู่กับซอกมุมของความเหงา
ช่างอ้างว้าง...ว่างเปล่า...อารมณ์อ่อนไหว
นับจากนี้และไม่รู้อีกนานสักเท่าไหร่
ความเจ็บร้าวในใจจึงจะลบเลือน yayee
แม้จะชินแต่ไม่ชายังรู้สึก
ยิ่งดึกดึกยิ่งเหงาเศร้าใดเหมือน
เจ็บยิ่งแปลบแสบทรวงหนักหน่วงเยือน
อกสะ
หน้าส่วนตัว
1346
2
0
