กันยา
แม้รักแรกของฉันนั้นเจ็บปวด
เหมือนทรายกรวดทิ่มจนอ่อนล้า
แม้จะทุกข์ทรมานตลอดมา
เหมือนถูกฆ่าให้ตายทั้งที่เป็น
แม้ความรักที่เคยให้จะไร้ค่า
เหมือนปากกาที่หมึกหมดเขียนไม่เห็น
แม้จะอยู่ต่อไปอย่างยากลำเค็ญ
เหมือนซ่อนเร้นความเจ็บไว้ภายใน
แม้จะยืน ณ ที่แจ้งแสงสวาง
เหมือนอ้างว้างหนทางไม่สดใส
แม้ไม่มีเค้าคนนั้นคอยห่วงใย
เหมือนเค้าไปท่องเที่ยวเดี๋ยวก็มา
แม้วันหนึ่งรักนั้นคล้ายหวลกลับ
เหมือนความลับที่ฉันนั้นเฝ้าตามหา
แม้ว่าฉันจะดีใจกว่าทุกครา
เหมือนกับว่าเป็นรักแท้ที่ฉันรออยู่ทุกวัน
แม้ว่าภาพดี-ดี ยังคงอยู่
เหมือนมันคู่กับความสุขทุกข์เหล่านั้น
แม้ไม่มีความรักความผูกพัน
แต่ยืนยันฉั
8
0
0
หน้าส่วนตัว
