แอ็ปเปิ้ล
พระจันทร์สีเงิน
เมื่อเข็มนาฬิกาก้าวเดินเธอเหงาบ้างไหม
ยามเมฆหมอกหนาบดบังดวงดาวให้ห่างไป
เธอเห็นใช่ไหม...ในความห่วงใยใครร้าวรอน
หลายวันที่โลกผ่านไปในความเหงา
ฉันยังทิ้งตัวในความเศร้าอยู่ใต้เงาฟ้าเหมือนครั้งก่อน
ฉันปิดเปลือกตาไม่ลงแม้หัวใจจะล้ารอน
รู้สึกยังโรยอ่อนกับทุกตอนที่คิดถึงเธอ
เพราะฉันเป็นเพียงสายลมที่หมุนวน
ไร้ตัวตนให้สัมผัสอยู่เสมอ
เฝ้าตามหาใครสักคนเหมือนใจละเมอ
น้ำตาเอ่อ หัวใจเพ้อ ๆ อย่างฝันไป
อ่อนกำลัง...จะพัดไปถึงปลายฟ้า
อยู่ไกลเกินไขว่คว้าไม่อาจใกล้ตาเหมือนดาวน้อยใหญ่
ระยะทางบนผืนทรายกับปลายฟ้าช่างแสนไกล
สายลมล้า...เพ้อความในใจ...ยามค่ำคืน
ดอกไม้ยิ้มเศร้าอย
1144
2
0
หน้าส่วนตัว
