ปาลิน
บนผืนดินแผ่นเดิมนั้นเริ่มหม่น
ค้นเข้าในตัวตนก็ว่างเปล่า
มันหมดไฟหมดฝันจะกลั่นเกลา
ให้พื้นที่สีเทาถูกเต็มเติม
ฉันเลื่อนโล้เหมือนเรือไม่รู้ทิศ
ในวังวนชีวิตผิดแต่เริ่ม
ประภาคารยิ่งคว้างร้างกว่าเดิม
เมื่อไม่เคยฮึกเหิมไปหันมอง
" นานมาแล้ว...ที่ฉันเคยฝันถึง
ม้ามีปีกเผ่นผึงมาถึงห้อง
และฟากฟ้าสีเหลืองก็เรืองรอง
ด้วยแสงทองของหล้ารับตาวัน
ชั่วพริบตาภาพเหมือนก็เลือนหาย
ดั่งความสุขล้มตายทำลายขวัญ
ปีกเสรีแห่งลมรื่นอันตื้นตัน
ก็มีอันจมปลักและหักพัง "
ใช้ไปเถิดชีวิต...ชนิดนี้
ผ่านเดือนปีนิยามแห่งความหลัง
อย่ากลัวเ
1108
4
0
หน้าส่วนตัว
