ดอกไม้ไฟไล่แสงขึ้นแข่งพลุ แตกช่อปรุประปังสังวาลย์สาย สะเก็ดดวงร่วงลู่อยู่พรูพราย สว่างวับสลับลาย สลายดาว เป็นสัญญาณผ่านรุ้งอันรุ่งโรจน์ ดั่งเทพโปรดเปิดม่านรับวันหนาว เหมือนโปรยเกร็ดเพชรมุกสุกสกาว ให้พร่างพราวพร่าพรมลงห่มดิน เป็นวันเริ่มเติมหวังพลังใหม่ วันที่ใจใสแน่นดังแผ่นหิน เยียบเย็นปานธารใหญ่ที่ไหลริน วันที่สิ้นเสียงสั่งจากกังวล อรุณเริ่มเรืองเรื่อเจือแผ่นฟ้า แสงทองทาอาบทับขับสีหม่น ไม่มีแสงแฝงเงาเข้ามาปน ไทยคงพ้นเทวศวัน นิรันดร์กาล ................................
1940
7
0
หน้าส่วนตัว
