กิ่งโศก
๏ อาดูรแล้วแก้วตาสุดาเอ๋ย
รอยเขนยเคยหนุนกระชุ่นหนี
มิเหลือความค้างขื่อสื่อฤดี
ถวิลทอดเกินที่ถึงดวงพักตร์
๏ ประหนึ่งแส้โบยกราดจึงฟาดโกรธ
ต้องทัณฑ์โทษความไหนใคร่ประจักษ์
จึงดูไร้สิ้นแล้วซึ่งแนวรัก
โอยกระอักไหลเต่อเผยอตรม
๏ หวนใจหาความหลังกี่ครั้งเล่า
รอยสองเงาเงยชิดสนิทสม
ชี้นั่นนกนี่ไม้รื่นนัยน์ชม
รื่นภิรมย์พิรี้แลพิไล
๏ กี่น่านน้ำข้ามท่องที่ล่องเที่ยว
ขึ้นเหนือเลี้ยวลงตกหรือวกใต้
มิเคยแปรเปลี่ยนจางจำหว่างใจ
โชติไสวสว่างกระจ่างวาว
๏ เหตุผลตามต้นสายกระไรนั่น
ถึงมีอันเหหักร่วงจากหาว
อัปปางเรี่ยเกลี่ยเกลื่อนหล่นเลื่อนกราว
รอยเศษร้าวลึกป่นคำคนแปร
๏ อาดูรแล้วแก้ว
2762
18
0
หน้าส่วนตัว
