แก้วประเสริฐ
อกหักรักโรยลา
พร่างพรมหยาดพิรุณกรุ่นกลิ่นหอม
ชโลมล้อมน้อมห้อยมวลพฤกษา
มวลบุบผามาลีหลากพันธุ์นานา
เย้ายวนตางามระยับแวววับไกล
ช่างเพริศแพร้วแวววับยามแสงส่อง
เกล็ดแก้วมองห้องสะท้อนสีสดใส
อบอวลอิงมิ่งสมรเป็นยองใย
ละลานใจให้หวนคำนึงตลึงแล
ครั้นพฤกษามาลีมาโรยล่วง
ด้วยขาดห้วงล่วงลับดุจกระแส
มิห่วงหาอาดูรสูญดวงแด
มิเหลียวแลแม้แต่ข้างเคยครอง
กลิ่นที่หวนชวนอบอวลไอรส
ยากจะจรดกำหนดคืนมาสนอง
ยิ่งนานไปสุดหวนให้ชวนตรอง
เหลือแต่ห้องซากบุบผามวลมาลี
นั่งพิงมองมาพิศยิ่งจิตเศร้า
ไอศูรย์เราเคล้าต้องหมองจนศรี
แสนเทวษมินำพายามราตรี
เหลือตัวพี่อ้างว้
หน้าส่วนตัว
1081
22
0
