กิ่งโศก
๏ ผองชนจมดิ่งห้วง .......ไสยา สนิทเฮย
ตริณชาติถูกทาบทา .......หยดน้ำ
แสงสาดสะท้อนครา-...... จันทร์ส่อง ผิวนอ
วาบวับระยิบย้ำ ...........เกล็ดคล้ายเพชรมณี ๚ะ
๏ ผองชนจมห้วงดิ่งสู่ไสยา
หยาดน้ำค้างคงคาค้างกลีบช่อ
แสงเงินยวงต้องทาบสะท้อนทอ
เกล็ดแก้วล้อเพชรรุ่งรุ้งประกาย
๏ แลประจิมทิศาจันทราคล้อย
ราตรีค่อยเคลื่อนขับเลื่อนลับหาย
รังสีโศกพาดเส้นขอบฟ้าปลาย
อุษาโยคแย้มพรายขับศศิธร
๏ แผ่วรำเพยเผยกลิ่นสุคันธรส
รมบรรพตประทิ่นกลิ่นเกษร
ชนโลกีย์กลั้วหลงลืมนิวรณ์
จิตจอดจรอาเพศกิเลสเจือ
๏ ผการ่ำรสโชยโปรยปรายทั่ว
หาหากกลั้วเปลี่ยนกลิ่นกลับกลายเชื้อ
ยากชุบย้อมแยกเหง้าเส้น
2380
15
0
หน้าส่วนตัว
