หน้าส่วนตัว
กระท่อมน้อย ปลายนา คืนฟ้าหม่น
จำต้องทน โศกศร้า และเหงาหงอย
แลท้องฟ้า ดูเหมือน ใจเลื่อนลอย
จิตเศร้าสร้อย คอยฝืน น้องคืนนา
จำจากไป รุ่งเรือง ในเมืองกว้าง
ปล่อยให้เคว้ง ให้คว้าง พลางห่วงหา
จรจากไกล ไปลับ มิกลับมา
เหมือนดั่งว่า สกุณา นั้นลืมรัง
แอบมัวหลง ระเริง เพลิงแสงสี
หรือว่ามี คนใหม่ ดั่งใจหวัง
ทิ้งให้ช้ำ รันทด หมดพลัง
ต้องมานั่ง เหม่อมอง คอยน้องคืน
เฝ้ามองดวง ดารา จนฟ้าสาง
สิ้นหนทาง ก้าวไป จำใจฝืน
หมดเรี่ยวแรง กระทั่ง จะนั่งยืน
น้องยิ้มรื่น คืนที่ พี่เหงาใจ.
1148
6
0
