จะหลบซ่อนอย่างไรก็ไม่พ้น สีหน้าที่สับสนยังมองเห็น จะปกปิดความรู้สึกช่างยากเย็น อาการที่ซ่อนเร้นยังแสดง ถึงจะเติมรอยยิ้มพริ้มใบหน้า ก็ค้านกับดวงตาเหมือนเสแสร้ง เสียงหัวเราะเบา-เบายังฟังแปร่ง เกิดจากใจที่อ่อนแรงเสียเหลือเกิน ยอมรับว่าที่ผ่านมายังไม่คุ้น เธอเปลี่ยนความอบอุ่นเป็นห่างเหิน เปลี่ยนความชิดใกล้เป็นหมางเมิน ฉันสับสนเสียเหลือเกินกับรักเธอ...
1046
3
0
หน้าส่วนตัว
