แก้วประเสริฐ
ทางแสงดาว
กึ่งราตรีพราวสว่างสู่กลางฟ้า
มวลดาราระยิบกระพริบแสง
อวลสิ่งหอมผกาล้วนมาแซง
ดุจจะแข่งดาวน้อยลอยคู่กัน
ทางช้างเผือกบนฟ้าคราขาวผ่อง
ดุจลำยองบนห้วงล่วงเสพย์สันต์
ระวิงไว้หมายเคล้าหยอกเย้ากัน
พรากสวรรค์พุ่งครวญหวนสู่ดิน
น้ำค้างพร่างแวววับจับใบพฤกษ์
ซ่านเย็นผนึกฝากไว้ใคร่หวนถวิล
หยดหยาดย้อยร้อยชั่งกระจ่างจินต์
คล้อยล่วงรินเป็นทางสว่างหนา
คิดสาวหนึ่งพริ้มพรายในห้วงนึก
วาบหวามตรึกคล้ายทางกลางเวหา
พริ้มพรายพักตร์ลักขเนตรเจตนา
ยากไขว่คว้าฝากเทียบเปรียบเทวี
ประกายส่องสีไสวพรายจากเนตร
ล้วนม่านเฉกกลมโตโอ้มารศรี
ขนตางอนหางหงส์บ่งแสงรวี
หน้าส่วนตัว
2126
8
0
