ทิพย์โนราห์ พันดาว
ธาราคลั่ง หลั่งพรู สู่เคหาส์
สายฝนสาด กระเซ็นสาย หมายตอกย้ำ
มองผืนน้ำ ให้ตระหนก อกระกำ
โธ่ฉันทำ กรรมปางไหน จึงไถ่ทวง
เร่งเก็บของ ชั้นล่าง ให้ห่างน้ำ
คิดยิ่งช้ำ ตัวเราไซร้ ใครห่วงหวง
ตนพึ่งตน เป็นแน่ ยอมแพ้ดวง
ชลทะลวง ลิ่วทะลัก ชักช้าใย
แทบหมดแรง ขนของหนึทางน้ำ
เหลือเก็บงำ ลอยเอื่อยรอ ทั้งหม้อไห
แค่ในครัว ยังท่วมทั่ว ยันอกใจ
มองออกไป บ้านข้างเคียง เสียงอื้ออึง
ป่าสักคลั่ง ไหลระคน ล้นทะลัก
ไม่ผ่อนพัก ขนของหนี ตีสี่ครึ่ง
ในยามสาง แวดระวัง นั่งรำพึง
หวั่นชลตรึง ขึงโกรธ พิโรธราน
ตราบวันนั้น ผ่านมา ห้าวันแล้ว
ยังไร้แววองค์กรหน่วย ช่วยประสาน
แถมจะ ตัดน้ำไฟ ให้ร้าวราน
จะว่าย
1776
6
0
หน้าส่วนตัว
